បុព្វហេតុសាសនាគឺការស្វែងរកចម្លើយប្រស្នានៃទុក្ខ។ ហេតុនេះចម្លើយត្រូវបានគេរកឃើញខុសៗគ្នា ។ ព្រះពុទ្ធរកឃើញថា កាលណាគេយល់ពីរបៀបរស់នៅ យល់ការពិតរបស់ជីវិត យល់ពីសច្ចភាពនៃសកលចក្កវាឡ គេក៏បានស្ងប់ចិត្ត ហើយសោះអង្គើយនឹងភាពឥតប្រយោជន៍ ។ ការប្រឡាក់ប្រឡូសជាមួយអកុសលធម៌ដែលនាំឲ្យជំពាក់វាក់វិនក្នុងភព ជាតិ ជរា ព្យាធិ មរណៈ ដែលហៅថាវដ្ដទុក្ខមិនមានទីបំផុត ។ ខ្លះយល់ថា ការស្លាប់ជៀសមិនផុតដដែល កុំពិបាកចិត្ត នាំគ្នារាំច្រៀងក្នុងវិហារសរសើរព្រះទៅ ព្រោះឲ្យតែយើងគោរពជឿលើព្រះ គោរពតាមព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ យើងនឹងបានលាងអំពើបាបទាំងអស់ ហើយបានរស់នៅនគរផងព្រះ មានជីវិតមានកប្បជានិច្ច ក្រោមសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់ ឲ្យតែយើងជឿដឹងតែបានឡើងឋានសួគ៌ហើយ ទោះបីជឿបានកន្លះដង្ហើមហើយស្លាប់ក៏ដោយ ។
Read More→























